Ple's World

นานแล้วนะไม่ได้เจอเธอสักที...

 

นึกถึงเพลงนี้ขึ้นมา ของ XYZ สมัยที่เรายังละอ่อน ก็ตรงกับที่เราไม่ได้มาเขียน blog เสียนาน เกือบปีแล้วสินะ...

 

ช่วงนี้ได้เจอเพื่อนเก่า ๆ ตั้งหลายคน เพราะงานแต่งเพื่อนชุกมาก ๆ ดีเหมือนกัน

 

ที่ได้ระลึกถึงบางสิ่งที่ดูเหมือนจะ "ผ่าน" แต่แท้จริงนั้น "ยังคงอยู่"...

 

สี่ พฤศจิกายน ห้าสอง

เมื่อร้านชาวรรณ์ ได้เปิดขึ้น...เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2551

 

ร้านชาวรรณ์ ก็มีความหมายในตัวของมันเองอยู่แล้ว และยังสะท้อนความหมายของเจ้าของร้านอย่างเราด้วย...

 

ณ วันที่ เราไม่ใช่เพื่อนร่วมงาน ไม่ใช่รุ่นพี่ ไม่ใช่รุ่นน้อง ไม่ใช้หัวหน้าใคร และไม่ได้มีผลประโยชน์อันใดกับบุคคลใด ๆ อีกต่อไป...

 

ทำให้เราแยกแบ่งบุคคลรอบตัวได้ชัดเจนขึ้น...

 

แขก...มาที่ร้าน...เพื่อทักทายให้กำลังใจ แขกมาเราก็ต้องต้อนรับ

เพื่อน..มาที่ร้าน...เพื่อพูดคุย เพื่อนจะแวะมาทุกครั้งเมื่อมีโอกาส ทำให้เราก็ดีใจ

เพื่อน "สนิท" มานั่งเฝ้าร้านให้ เพื่อนกลุ่มนี้มาแล้วถูกใช้งานแล้วยังต้องดูแลตัวเอง...แต่ก็มา ทำให้เราไม่ว่างเปล่า...

 

บางคน "เคย" สนิท ตอนนี้เราเปลี่ยนสถานะให้เป็น "คนรู้จัก" แล้วก็มี  แต่คงไม่ใช่คนที่เป็น Blog เราอ่านหรอกน่า 

 

"ทุกช่วงเวลาของชีวิต ย่อมมีสิ่งสวยงามซ่อนอยู่เสมอ"

 

บางครั้งยังเคยคิดว่าคนเราอายุสั้นไปรึเปล่า กว่าที่เราจะได้เรียนรู้อะไรสักอย่างมันก็นานค่อนชีวิต...แค่หกสิบเจ็ดสิบก็ต้องตายกันแล้ว...

หรือว่ามันเป็นไปตามกลไกธรรมชาติที่ว่า หากเราเรียนและเรารู้ไปซะหมด ชีวิตจะสนุกได้ยังไง!!!

บ้างก็ว่า อย่าหวังเพราะจะได้ไม่ผิดหวัง

 

บ้างก็ว่า คนเราอยู่ได้ด้วยความหวัง

 

ฉันว่า ... หวังได้แต่อย่ามาก ให้ความหวังเป็นแค่ประกายเล็ก ๆ ในใจก็พอ ถ้าสิ่งที่หวังเป็นจริง ประกายน้อย ๆ ก็จะใหญ่ขึ้น งดงามและทำให้หัวใจได้ "อิ่ม" เอม แต่ถ้าหากความหวังนั้นไม่เป็นจริง ประกายน้อย ๆ ก็เราก็จะจางหายไป เราจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดหวังหรือเสียดายมาก

 

                                                   ก็จะอะไรนักหนา...

 

                                                                                                     ...กับแค่ประกายน้อย ๆ ...

 ภูเขาสามารถถล่มมาเป็นถนน แม่น้ำสามารถเปลี่ยนทางเดิน แต่นิสัยใจคอคน ยากแท้ที่จะเปลี่ยน...เปลี่ยนใจตัวเองง่ายกว่า...

 

      ชีวิตเหมือนละครคลองแสนแสบ...เล่นโดยเราและคนรอบข้าง ซึ่งเรามักจะเข้าข้างตัวเองว่าเราเป็นพระเอก-นางเอก ดูเหมือนว่าละครทีวีกับชีวิตเราจะต่างกันที่ว่าเมื่อเราอยู่หน้าจอทีวี ก็มักจะบอกว่าทำไมพระเอก-นางเอกไม่ทำแบบนั้น แบบนี้ และทำไมถึงโง่แบบนี้...ทั้งที่ในชีวิตจริงเราเองก็ไม่เคยออกมาจากบทละครที่เราก็มีส่วนสร้างขึ้นเอง แท้จริงเมื่อมองดูให้ดีแล้วจะรู้ว่าตัวเราก็ "โง่" ไม่ต่างกัน...

        

      ถ้าชีวิตจริงเลือกได้ ก็อยากเป็นพระรอง-นางรองจะดีซะกว่า เพราะมักจะสมหวังก่อนคู่เอก... แต่ใครจะเลือกได้ ในเมื่อบทละครถูกเขียนขึ้นโดยที่ผู้เล่นไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป เช่นเดียวกันกับชีวิตเรา ซึ่งจริง ๆ ก็ถูกลิขิตไว้แล้ว ...

 

 

      ไม่มีเรื่องบังเอิญในโลกใบนี้ ...

 

      ... ขอให้เป็นไปตามนั้น ...

 

 

ปัจจุบัน อาจจะไม่มีค่าอะไรมากมาย เพราะว่าอยู่กับเราแค่แว๊บเดี๋ยว และเราก็เก็บมันไว้ไม่ได้ด้วย...

 

แต่สิ่งที่ "ผ่าน" เข้ามาในชีวิตนี่สิ...

 

ชีวิตมีความสวยงาม เพราะคนเรามีความทรงจำ...

 

ไม่ว่าอะไรจะผ่านเข้ามาในชีวิต...ดี หรือ ร้าย ต่างเป็นความทรงจำที่ดี...

 

 

 

คนเราไม่มีทางรู้หรอกว่าเราเข้มแข็งได้ขนาดไหน จนกว่าที่จะเจอเรื่องหนัก ๆ ในชีวิต และไม่มีทางรู้เช่นกันว่าเรื่องที่เจออยู่ที่ว่าหนักแล้ว อาจเป็นเรื่องเบาเหมือนลมพัด เมื่อเทียบกับสิ่งที่จะสัมผัสในอนาคต...ไม่ว่าอะไรที่เกิดขึ้น กับเรา หรือคนที่เรารัก หากเราทำอะไรไม่ได้ ทำใจซะ ...หาทางทำให้ชีวิตมีความสุขดี...จะดีกว่า...นะ

 

อย่าว่าคนที่อารมณ์เสียใส่เรา เพราะเราไม่รู้ว่าชีวิตเขาเจออะไรมาบ้าง

อย่าว่าคนงก เพราะเราไม่รู้ว่าที่บ้านเค้ากินอยู่กันยังไง

อย่าว่าคนพูดมาก เพราะเราไม่รู้ว่าในชีวิตเขาที่ผ่านมามีใครฟังเขาบ้างไหม

อย่าว่าคนพูดไม่รู้เรื่อง เพราะเราไม่รู้ว่า เขามีโอกาสได้รับการศึกษาที่ดีอย่างเราหรือเปล่า

อย่าว่าคนโกหก เพราะเราไม่รู้ว่าเขาเคยได้รับความจริงใจจากใครบ้าง

อย่าว่าคนเลว เพราะเราไม่รู้ว่า คนที่ไม่เคยรู้จักความดีน่าสงสารแค่ไหน

อย่าว่าคนอ่อนแอ เพราะเราไม่รู้ว่าชีวิตเขาเคยได้กำลังใจจากใครบ้างไหม

อย่าว่าคนร้องไห้ เพราะเราไม่รู้ว่าน้ำตาหยดนั้น หมายถึงความเศร้าที่เขาทนมานานเท่าไหร่...

 

 

 

 

ความรัก...สิ่งอัศจรรย์อันสุดแสนจะพิเศษบนโลกนี้ ที่แม้ไม่ร้อนแรงเท่าแสงแห่งพระอาทิตย์ ไม่ได้มากมายเท่ากับจำนวนดวงดาวบนท้องฟ้า แต่หลายครั้งหลายครา เมื่อความรู้สึก “รัก” เกิดขึ้น อาจทำให้เราสงสัยได้ว่า “นี่กำลังเกิดแผ่นดินไหว หรือที่แท้หัวใจเราเต้นแรงกันแน่”...

 

คำกล่าวนี้คงดูมากไปสำหรับคนไร้รัก แต่คงน้อยไปสำหรับคนที่กำลัง “ตก” อยู่ในไอละมุนแห่งรัก...ในเทศกาลอันชวนให้หอมหวานเช่นนี้ ขอให้ทุกคนมีความ “สุขใจ” ที่ได้รักและถูกรัก...

สุขสันต์วันวาเลนไทน์...

 

เขียนเมื่อ 9 มกราคม 2549

จากที่ไปเจอทั้งเพื่อน พี่ น้อง ที่ไม่ได้เห็นหน้ากันนานพอสมควร มีแต่คนทักว่าเราผอมลง (จะผอมไปถึงไหน ปกตินี่ก็ผอมมากแล้วนะ)...ซึ่งคนที่ทำงานที่เห็นกันทุกวันอาจจะไม่สังเกตุเห็นเท่าไหร่นัก ... รู้สึกว่าจะทักเราแทบทุกคนเลย แล้วบอกว่าเราทำงานหนักไปรึเปล่า อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ คงจะกินน้อยมั่ง แต่ก็ไม่นะ ใครที่เคยเห็นเรากินก็ไม่น้อยเลย ออกจะมากเกินตัวด้วยซ้ำ...พอกลับบ้านไปชั่งน้ำหนัก ปรากฏว่าน้ำหนักลดจริง ๆ ด้วย ตั้ง 5-6 โลแน่ะ ทำให้ตกใจมากเหมือนกัน เพราะไม่เคยน้ำหนักน้อยแบบนี้มาเป็น 10 ปีแล้วเหมือนกัน...คิดแล้วเศร้า อาจเกิดอะไรขึ้นกับเรา โดยที่ไม่รู้ตัวแน่เลย ที่มาบั่นทอนจิตใจ จนน้ำหนักลด จะว่าพยาธิก็ไม่ใช่ เพราะกินยาถ่ายพยาธิไปแล้ว ไม่เห็นมีผลอะไรเลยยยย...

 

จะอะไรก็ช่าง แต่ตอนนี้ตั้งใจแล้วว่าจะเพิ่มน้ำหนักให้ได้ คือต้องกินให้เยอะ ๆ นั่นเอง และ เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เอาใจช่วยเราด้วยแล้วกัน ต้องทำได้แน่นอน 55 ที่สำคัญอีกไม่กี่วัน คนที่ทำอาหารอร่อยที่สุดในโลก จะมาทำกับข้าวให้เรากินทุกเย็นแล้ว ถึงจะไม่นานก็ตามที แต่เราก็ดีใจ...

 

จะตรุษจีนแล้ว ปีใหม่ก็ขอให้มีสิ่งใหม่ ๆ แต่อยากได้น้ำหนักเก่าคืนมาอ่ะ   ~~""